Cevap Ver, General…

1968 kuşağının devrimci öğrenci hareketi önderlerinden Mustafa Taylan Özgür, 42 yıl sonra ilk kez, katledildiği yerde – Beyazıt Mithatpaşa Caddesi girişinde ailesi, arkadaşları ve dostları tarafından anıldı.

42 yıldır cinayetin sorumlularının ortaya çıkartılıp yargılanması için mücadele eden Taylan Özgür’ün ablası Hale Kıyıcı, cinayetin ardından yürütülen soruşturmada bu güne kadar sadece bir polis memurunun yargılandığını ve onun da beraat ettiğini söyledi

“Cevap ver, General; kardeşimin katili olduğunu açıkla!..”

Hale Kıyıcı, geçtiğimiz yıllarda Emekli Yarbay Talat Turhan tarafından kardeşi Taylan Özgür’ün bir üsteğmen tarafından vurulduğunun itiraf edildiğini ama o dönem üsteğmen rütbesindeki söz konusu şahıs hakkında hâlâ bir işlem başlatılmadığını söyledi. Kıyıcı, “Kardeşimi 42 yıl önce burada bir üsteğmen vurdu. Şimdi üst düzey bir generalmiş. Üst düzey generaller Hasdal’da yatıyor. Oradaysan bana cevap ver general, kardeşimin katili olduğunu açıkla” diye çağrıda bulundu.

Taylan Özgür Anması

42 yıl doldu, sözümüzün yankısı olmadı.

Sözün bittiği yerde sessizlik vardır.

Sözün bittiği yerdeyiz.

Sesimizi duymadınız.

Sessizliğimizi duyacak mısınız?

23 Eylül 2011 Cuma günü saat 12:30′da

Beyazıt’tan Yenikapı’ya inen Mithatpaşa Caddesi girişinde buluşuyoruz.

Taylan Özgür’ü sessiz biçimde anıyoruz.

Gelirken yanınızda bir kırmızı karanfil getirirseniz ne güzel olur.

42 yıl geride kaldı…

Orhan Yalçın Gültekin

42 yılda TBMM kaç kez yenilendi… kaç hükümet kuruldu.. Hiç kimse Taylan Özgür’ün katlinin failinin araştırılması için en ufak bir çaba bile göstermedi.

42 yılda mahkeme önüne bir polis memuru çıkartıldı, henüz “olay” taptaze iken. O da etkili ve yetkili çevrelerce korundu, kollandı.

Sonra failin bir üsteğmen olduğu savlandı; 1990′lı yıllarda üst düzey bir general olan bir TSK mensubu…

Sıkılmış binlerce yumruk

İlhami Soysal

Sıkılmış binlerce yumruk

Al bayrağa sarılmış, binlerce gencin eli üstünde semaya doğru yükselmiş bir tabut, dün Ankara’yı bir baştan öteki başa deldi geçti. Bu tabut, 21 yaşında, daha hayatının baharında, alçakça arkadan vurulmuş bir şehit üniversitelinin, Taylan Özgür’ün tabutuydu. Tabutun gerisinde20-25 yaşlarında, onarlı saflar haline gelmiş, elleri havaya kaldırılıp yumrukları hırstan sıkılmış binlerce genç yürüyordu.

pes değil yuh

orhan yalçın gültekin

hani “sovyet ajanı” dese, beki de “pes” deyip üzerinde durmayacağız. bıkkınlık verdi zira soğuk savaş sağcılığının her solcuyu sovyet ajanı olarak kabul eden zihni şekillenmesi ve bu zihni şekillenmenin dışavurumları. hala internette bol miktarda bu minvalde yazı –küfürle desteklenmiş olarak- bulunuyor.

“kurbağa sendromu”na kapılmamış olanlarımız arasından bu “sovyet ajanı” sözlerine de itiraz yükselmesi kuvvetle muhtemel… hele bunu söyleyenlerin emperyalizm işbirlikçilikleri aşikârken…

ama hayır, o, “gizli polis” diyor(muş)! diyen, dediği savlanan kim? kemal kurdaş! kimin için diyormuş? 23 eylül 1969’da bir faili meçhule kurban giden taylan özgür için…

taylan özgür – 41 yıldır eli kanlı katilini arıyoruz…

hale özgür kıyıcı

92 yaşında olan kurdaş ve anılarında olduğu iddia edilen kardeşim taylan özgür ile ilgili “gizli ajan olduğu” iddiasıyla, ancak ilgili şahsın mahkeme kanalı ile akli melekelerinin yerinde olup-olmadığının tespitinden sonra, hukuk önünde hesaplaşacağımızı herkesin bilmesini isteriz.

imf’nin hümanist bakışı olabileceğini düşünebilen bir akıl fukarası olan kemal kurdaş, menderes hükümetinin abd’den-ımf’den istediği yardımı da ne derece olumsuz etkilediğini ve 1960 ihtilâlinin olmasındaki katkılarını da keşke anlatabilse idi. 1960 ihtilâlinden hemen sonra danışma meclisinde abd’den gelip yerini alan kurdaş’a bu ülkenin nasıl bir borcu olabilir, bunu biri anlatmalı. yakın tarihi araştırmadan ahkâm kesmek nasıl bir cesarettir?

mehmet cantekin ve taylan özgür

enver avcı

öykü 8 * 1969 yılında yeniden milli mücadele isimli bir örgütün (başkanları aykut edibali ıslahatçı demokrasi partisini kurdu sonraları) ışık mühendislikteki destekçileri okulu ele geçirip devrimcileri okula almamaya başladılar. o zamanlar hiç silahlı çatışma olmamış. sağ cenahta mttb, komünizmle mücadele dernekleri; milli mücadeleciler (isimleriyle namütenahi) gruplar var.

genelkurmay'dan taylan özgür yanıtı

23 eylül 1969’da beyazıt’ta öldürülen mustafa taylan özgür’ün katil ya da katillerinin ortaya çıkartılması için sürdürdüğü savaşım 41. yılına giren taylan özgür’ün ablası hale özgür kıyıcı, bir süredir ısrarla genelkurmay başkanlığı’na konunun ele alınması ve soruşturulmasıyla ilgili başvurularda bulunuyordu.

emekli kurmay yarbay talat turhan’ın “çeteleşme” adlı kitabında “devlet cinayet işlemiştir” savına örnek olarak gösterdiği ve değişik zeminlerde tekrarladığı “taylan özgür’ü bir üsteğmen öldürmüştür. şu an üst düzey bir generaldir.” ifadesi üzerine harekete geçen kıyıcı, en son 4 ekim 2009’da e-mail yoluyla genelkurmay başkanlığı’na başvurusunu yinelemişti.

40 yıllık faili meçhul kitap oluyor

erdinç ergenç

deniz gezmiş’in yanına gömülmek istediği, odtü stadyumu’na “devrim” yazısını yazan ve abd büyükelçisi komer’in arabasını yakan taylan özgür’ün istanbul’da öldürülmesinin üzerinden tam 40 yıl geçti. faili meçhul cinayet, özgür ile aynı adı taşıyan yeğeni tarafından kitap haline getiriliyor.

odtü stadı’na 41 yıl önce yazdığı “devrim” yazısı hâlâ çıkmayan, eski abd büyükelçisi komer’in arabasını yakanlardan biri olan 1968’li yıllardaki öğrenci liderlerinden taylan özgür’ün istanbul’da öldürülmesi olayı 40 yıldır faili meçhul dosyalar arasında bekliyor. özgür ile nurhak dağları’nda öldürülen dayısının en yakın arkadaşı sinan cemgil’in adlarını taşıyan sinan taylan kıyıcı ise 40 yıllık faili meçhul cinayetin hikâyesini kitaplaştırıyor.

40 yıldır faili meçhul!

adın adımız oldu
andın andımız
yolun yolumuz oldu
yolundayız

odtü’ye silinmez bir biçimde “devrim” yazdılar

1968 yılıydı. odtü öğrencisi dört kişi, hüseyin inan, taylan özgür, alpaslan özdoğan ve mustafa yalçıner, o heyecanı odtü stadyumunda yazıya döktüler… gece yarısından sabaha dek uğraşarak kocaman harflerle devrim yazdılar stadyumun oturulacak kesimine. o gece, o dört genç insan düşlerini, özlemlerini yansıtıyorlardı o yazıyla, sanki yarına dair programlarıydı yazdıkları, sanki söz veriyorlardı kendilerine ve yazıyı okuyacak herkese ve sanki yakında kuracakları örgütün, thko’nun, kuruluş nedenini yazıyorlardı stadyuma. [1]