42 yıldır cinayetin sorumlularının ortaya çıkartılıp yargılanması için mücadele eden Taylan Özgür’ün ablası Hale Kıyıcı, cinayetin ardından yürütülen soruşturmada bu güne kadar sadece bir polis memurunun yargılandığını ve onun da beraat ettiğini söyledi

“Cevap ver, General; kardeşimin katili olduğunu açıkla!..”

Hale Kıyıcı, geçtiğimiz yıllarda Emekli Yarbay Talat Turhan tarafından kardeşi Taylan Özgür’ün bir üsteğmen tarafından vurulduğunun itiraf edildiğini ama o dönem üsteğmen rütbesindeki söz konusu şahıs hakkında hâlâ bir işlem başlatılmadığını söyledi. Kıyıcı, “Kardeşimi 42 yıl önce burada bir üsteğmen vurdu. Şimdi üst düzey bir generalmiş. Üst düzey generaller Hasdal’da yatıyor. Oradaysan bana cevap ver general, kardeşimin katili olduğunu açıkla” diye çağrıda bulundu.

Sözün bittiği yerde sessizlik vardır.

Sözün bittiği yerdeyiz.

Sesimizi duymadınız.

Sessizliğimizi duyacak mısınız?

23 Eylül 2011 Cuma günü saat 12:30′da

Beyazıt’tan Yenikapı’ya inen Mithatpaşa Caddesi girişinde buluşuyoruz.

Taylan Özgür’ü sessiz biçimde anıyoruz.

Gelirken yanınızda bir kırmızı karanfil getirirseniz ne güzel olur.

42 yılda TBMM kaç kez yenilendi… kaç hükümet kuruldu.. Hiç kimse Taylan Özgür’ün katlinin failinin araştırılması için en ufak bir çaba bile göstermedi.

42 yılda mahkeme önüne bir polis memuru çıkartıldı, henüz “olay” taptaze iken. O da etkili ve yetkili çevrelerce korundu, kollandı.

Sonra failin bir üsteğmen olduğu savlandı; 1990′lı yıllarda üst düzey bir general olan bir TSK mensubu…

Etkili ve yetkili çevrelerden konunun üzerine giden, araştıran, inceleyen, sorgulayan olmadı.

Cumhuriyet savcılarından bir tek kişi soruşturma açmadı. Savı ciddiye almak sanki görevlerinden değilmiş gibi.

TBMM’de bir araştırma komisyonu kurulmadı, örneğin. Sessizlikle geçiştirdi.

TSK’dan çıt çıkmadı; mensupları zan altındayken, onları zan altında kalmaktan kurtarmak için çaba sarfetmedi.

Ergenekon’undan Balyoz’una onca dava açıldı da bir Taylan Özgür cinayetini ortaya çıkarmak için kılını kıpırdatan çıkmadı.

42 yıl geçti.

Beyazıt’tan Yenikapı’ya doğru sakin sessiz uzanan Mithtpaşa Caddesinin girişinde vurulan Taylan Özgür hâlâ 21 yaşında… Faili meçhul!…

Meraklısına: Taylan Özgür

]]> http://mustafataylanozgur.wordpress.com/2011/09/22/42-yil-geride-kaldi/feed/ 0 simurg oyg-001s http://mustafataylanozgur.wordpress.com/2010/12/04/sikilmis-binlerce-yumruk/ http://mustafataylanozgur.wordpress.com/2010/12/04/sikilmis-binlerce-yumruk/#comments Sun, 05 Dec 2010 01:31:49 +0000 simurg http://mustafataylanozgur.wordpress.com/?p=665 ]]> İlhami Soysal

Sıkılmış binlerce yumruk

Al bayrağa sarılmış, binlerce gencin eli üstünde semaya doğru yükselmiş bir tabut, dün Ankara’yı bir baştan öteki başa deldi geçti. Bu tabut, 21 yaşında, daha hayatının baharında, alçakça arkadan vurulmuş bir şehit üniversitelinin, Taylan Özgür’ün tabutuydu. Tabutun gerisinde20-25 yaşlarında, onarlı saflar haline gelmiş, elleri havaya kaldırılıp yumrukları hırstan sıkılmış binlerce genç yürüyordu.

Gözyaşları

Sıkılmış yumrukların sahipleri, Taylan Özgür’ün ardından gözleri yaşlı yürüyen bu binler, Ortadoğu Teknik üniversitesinin öğrencileriydi. Onlara yol boyu katılanlar, yeni yeni onarlı saflar teşkil eden Mülkiyeliler, Hukuklular, Dil Tarihliler, Ziraat Fakülteliler, Eğitim Fakülteliler, Kızılay’dan geçilip Cebeci’ye doğru yönelindiğinde, binleri onbinler yaptı. Yol kenarlarına Ankaralılar dizilmişti. Genç kızlar, analar, beli bükük nineler, ak saçlı dedeler, tabutu saygıyla selamlayan çakı gibi subaylar, siviller… Kortej, önlerinde Taylan Özgür’ün tabutu sıkılmış yumruklar havaya doğru uzatılmış ilerliyordu.

Ölüm sessizliği

Ölüm sessizliği ne imiş dün Ankara bunu gördü. Ankara’nın en büyük bulvarları bir baştan bir başa sessiz, hareketsiz insan yığınlarıyla doluydu. Cadde kenarlarındaki evlerin, apartmanların camlarında, damlarında, balkonlarında hevenk hevenk insanlar vardı. Gözler yaşlıydı, yürekler buruk… Ankara’nın ortasından, Mustafa Kemal gençliğinin devrimcilik anlayışına karşı bir karşı devrime girişmişlerin şehit ettikleri bir üniversitelinin tabutu geçiyordu. Ankara ağlıyordu.

Saf bağlayanlar

Ankara üniversite gençliği, başta Ortadoğulular olmak üzere, Taylan Özgür’ün tabutunun peşinde tek bir yürek, tek bir iman olmuşlardı. Hınçla, kinle, ama yüreklerinde arkadaşlarına, kaybettikleri gence ve onun temsil ettiği özgürlük, bağımsızlık fikirlerine karşı sonsuz bir sevgi ve saygıyla, başları önlerinde yürüyorlardı. Ankara’nın polisleri yer yarılmış yerin dibine girmişlerdi. Ortalıkta, tek polis gözükmüyordu. Ordu-Gençlik bir kere daha özgürlük savaşında olduğu gibi, bir devrimcinin ölümünde de eleleydi. Hırstan sıkılmış binlerce yumruk, geleceğin mutlu Türkiyesinin sembolü olmuştu…

Kaynak: Akşam Gazetesi, Görünüş köşesi, 26 Eylül 1969

hani “sovyet ajanı” dese, beki de “pes” deyip üzerinde durmayacağız. bıkkınlık verdi zira soğuk savaş sağcılığının her solcuyu sovyet ajanı olarak kabul eden zihni şekillenmesi ve bu zihni şekillenmenin dışavurumları. hala internette bol miktarda bu minvalde yazı –küfürle desteklenmiş olarak- bulunuyor.

“kurbağa sendromu”na kapılmamış olanlarımız arasından bu “sovyet ajanı” sözlerine de itiraz yükselmesi kuvvetle muhtemel… hele bunu söyleyenlerin emperyalizm işbirlikçilikleri aşikârken…

ama hayır, o, “gizli polis” diyor(muş)! diyen, dediği savlanan kim? kemal kurdaş! kimin için diyormuş? 23 eylül 1969’da bir faili meçhule kurban giden taylan özgür için…

bir kemal kurdaş kitabı

efendim, 10 mayıs 2010 pazartesi günlü haber türk gazetesinin 22. sayfasında füsun saka’nın şengün kılıç hristidis ile yaptığı bir röportaj yayınlandı. röportajın sebeb-i mucibi şengün kılıç hristidis’in “hayatım mücadeleyle geçti” adlı “kemal kurdaş kitabı”.

eskiden insanlar “yaşam öyküleri”ni kendileri yazar ve tanıklıklarını kendi kalemlerinden –şimdilerde klavyelerinden- bizlere ulaştırırlardı. zaman değişti. buluyorsunuz kalemi-klavyesi kuvvetli birini; siz anlatıyorsunuz-konuşuyorsunuz, o yazıyor. ama sizin adınıza yazacak olanın yalnızca kalemi-klavyesinin kuvvetli olması yetmiyor; size bir biçimde bağlanması da gerekiyor ki, sizi allayıp pullayıp sunabilsin.

kemal kurdaş da böyle yapmış; “hayatım mücadeleyle geçti”yi yazması için şengün kılıç hristidis’le anlaşmış. türkiye iş bankası da yayınlamış.

önemli “ifşaat”!

şimdi gelelim, röportajdaki o önemli ifşaata…

füsun saka soruyor:

“bir de kitabı yayına hazırlarken, sizin için kurdaş’la aranızda tartışma konusu olan bir mesele, taylan özgür olayı var. bu konuda ne düşünüyor kurdaş?

şengün kılıç hristidis de yanıtlıyor:

“evet, bir taylan özgür meselesi var. özgür o zaman odtü öğrencisi ve bugün de türkiye’de bilinen en önemli isimlerden biri. o konuda kemal bey’in yorumu benim karşı olduğum bir düşünce. şöyle ki, öğrenci boykotlarını ve taylan’ın cenazesinin odtü’ye getirilişini anlatıyor kurdaş ve tahminleri ise benim katıldığım türden değil. kurdaş, onun gizli polis olduğunu düşünüyor. sansürlemeden yazdım ama bu aramızda ciddi bir tartışma meselesi oldu. katılmadığım bir şeydi.”

burada garip bir durum var; şengün kılıç hristidis, “sansürlemeden yazdım” diyor ama metin kitapta yer almıyor! evet, yanlış okumadınız; kurdaş’ın taylan özgür’ün “gizli polis” olduğunu düşündüğünü söyleyen şengün kılıç hristidis, bu “bölüm”ü kitaba koymamış ya da koymayı unutmuş!

kitapta olmayan bir bölümün soru haline getirilmesi de bir gazetecilik mahareti olsa gerek. füsun saka da belli ki kitabı okumamış ama “yazar” tarafından önceden bilgilendirilmiş ve ortaya kitapta olmayan bir “çanak” soru çıkmış.

komer olayına yeni bakış!

şengün kılıç hristidis, her ne kadar taylan özgür’ün “gizli polis” olduğuna inanmasa ve kurdaş’la bu konuyu ciddi ciddi tartışmış olsa da (!), “komer olayı”na bakışıyla bu “gizli polis”lik konusuna zemin hazırlamaktan da geri duymuyor.

o, röportajda şöyle diyor:

“eskiden bu olayı dinlediğimde bir kahramanlık öyküsü olarak değerlendirmiştim. 1968 hareketinin yükselişi, türkiye’deki etkileri benim için önemliydi ama mesela komer’in otomobilinin yakıldığı zaman içeride yapılan toplantıda neler yaşandığını hiç aklıma getirmemiştim. kurdaş’tan öğrendim ki, o sırada içeride yemekte planları olan birtakım insanlar var. bir üniversite kurulmuş ve o üniversite ile ilgili krediler bulunması gerekiyor. bunu bulmaya çalışan bir adam var ve onun yemekle ilgili hayalleri var. bu açıdan hiç bakmamıştım. bu anlamda kemal kurdaş beni şaşırttı diyebilirim. ve komer’in otomobilinin yakılması iki ülke arasında krize neden olabilecekken, kurdaş, komer’e ‘tamam çocuklar arabayı yaktı ama sizde o otomobillerden çok var’ diyor.”

evet, tam da böyle…

kahraman kurdaş, iki ülke arasında kriz çıkmasını basit bir biçimde önlüyor: “sizde o otomobillerden çok var.”

kurdaş’ın kahramanlığı bir tarafa, adam gayet fedakârca “vietnam kasabı” ile yemek yerken, memleketin en güzide okullarından birine (odtü) kredi bulmaya çalışıyormuş; komer’in arabasını yakan devrimciler de bu safiyane ve faydalı çabayı sabote etmiş duruma düşmüşler. bu kadar vurgudan sonra da bu sabote etme durumu bilinçli midir, değil midir, tartışmalı hale geliyor. şengün kılıç hristidis biliyor mu, emin değilim ama bu komünistler de çok fenadır; taylan özgür’le birlikte komer’in arabasını yakıp kurdaş’ın odtü’ye kredi almasını engelleyenler –hüseyin inan, alpaslan özdoğan, mustafa yalçıner filan-, sonrasında diyarbakır üniversitesi’ne de sabotaj düzenlemeye kalkmışlardı!

kurdaş’ın (yoksa şengün kılıç hristidis’in mi demek gerekiyor) tarafından bakınca durum böyle görünüyor herhalde.

zira kurdaş, taylan özgür’ün “gizli polis” olduğunu düşünüyormuş!

niye “gizli polis” de “sovyet ajanı” değil?

dost ve müttefik bir ülkenin –abd- çok başarılı -vietnam kasabı- bir temsilcisine –robert w. komer- ait otomobilini -abd’de çokça var olan otomobillerden birini- yakarak “iki ülke arasında krize neden olma”yı sovyetlerden başka kim isteyebilirdi ki? “sovyet işbirlikçileri” ya da aynı anlama gelmek üzere “sovyet ajanları”ndan başka kimler böyle menfur bir olayı gerçekleştirebilirdi ki?

ama “sovyet ajanı” değil, çünkü artık devir değişti; eski camlar bardak oldu; soğuk savaş çok gerilerde kaldı. o kadar gerilerde kaldı ki, handiyse öyle bir dönem yaşanmadı; abd ile müttefikleri bir yanda, sscb ve müttefikleri bir yanda karşıtlığı hiç yoktu; karşılıklı casusluk faaliyetleri hiç mi hiç yoktu; hatta aslında “gladio” diye bir şey de yoktu.

yeni tarih yazımında artık emperyalizm faktörü, abd parmağı, abd planları, egemenlik savaşları filan yok. bir yanda “milliyetçi-darbeci asker-sivil aydın zümre”, diğer yanda da “seçilmişler” var. bütün bir “yakın tarih” içinde gerçekleşen bütün musibetlerin arkasında o zamanlar kontgerilla olarak kabul edilen ve bugünkü “ergenekon”un babası olduğu varsayılan ve emperyalizmle bağlantısı bulunmayan sütre gerisi örgütlenme-yapılanma var. (uyduruyorsam namerdim; daha 10 gün kadar önce -29 nisan 2010- ahmet altan değil miydi 12 eylül vesilesiyle yazdığı yazıda tek kelimeyle bile olsa emperyalizmden bahsetmeyen, darbedeki “abd parmağı”nı zikretmeyen? o darbe ki, abd başkanına “your boys have done it!” diye haber verilmişti.)

hâsılı dost ve müttefik bir ülke ya da ülkeler ile aramızı bozacak olanları da tam orada aramak gerekiyor. düşman yalnızca ve yalnızca içimizdedir, içimizdekilerdir: ulus-devletin savunucusu milliyetçi-darbeci asker-sivil aydın zümre!

dün, her şeyi abd-sscb karşıtlığı temelinde açıklamaya çalışıp kendine bağımsız bir devrimci hat çizenleri “sovyet ajanlığı” ile suçlamak adettendi. şimdi ne sscb var ne de emperyalizm! bu çerçeveye uygun olarak ve bu tür mantıkla tarihi yeniden yazmaya kalktığınızda bağımsız bir devrimci hat çizenlerden biri olan taylan özgür’ü de ancak “gizli polis” ilan edebilirsiniz.

emperyalizm buharlaşınca

bugünlerde bir kısım “aydın” nezdinde emperyalizmin buhar olup gündemden kalktığını, dahası artık eskiden de olmadığının bazen açık bazen örtük biçimde savunulduğunun örneklerini bulmakta zorlanmayacağımızı aşikâr. dahası soğuk savaş sağcılığı ve bugünkü izdüşümleri, sscb’ye karşı emperyalist dünyayı ve onun değişik araçlarını meşrulaştırmak için ellerinden geleni artlarına koymadılar, koymamayı da sürdürüyorlar. üstelik günümüzde kimi eski solculardan da değerli müttefiklere sahipler.

kemal kurdaş, bir eski türde soğuk savaş sağcısı olarak, şengün kılıç hristidis’in anlatımıyla söz konusu yaklaşımı sürdürdüğünü gösteriyormuş:

“kurdaş’a göre o zamanlar ımf, azgelişmiş ülkelere ve kurtuluş savaşlarına destek olması açısından önemli. yani o zaman dünyaya sunduğu bir iyilik hali var. her şey bugünden çok farklı. kemal bey ımf’nin o zamanki hümanist bakışından bugünkü kapitalist bakışa gelmesine çok bozuluyor mesela. ve ‘bu benim çalıştığım ımf değil’ diyor.”

kemal kurdaş, ne zaman ımf’de çalışmaya başlıyor? 1956? demek 1950’li yıllarda ımf, bir hayır kurumu ve hümanist bir bakışı var.

ımf’nin kuruluş amacının o kadar da ulvî olmadığının, yani azgelişmiş ülkelere ve kurtuluş savaşlarına destek olma gibi bir amacının bulunmadığının ve zaten emperyalist araçların “yardım”larının ne anlama geldiğinin yeterince bilindiği dünyada, bunu hala iddia edebiliyor olmanın ardında büyük bir bilgi çarpıtma çabasının bulunduğunu söylemek mümkün.

geçerken belirtelim; kemal kurdaş gibi ımf’ci bir “vatansever”, ımf deneyimlerini türkiye ile paylaşmaktan geri duramazdı.

kemal kurdaş o günleri de şöyle anlatıyor:

“1961′de cemal gürsel, boğuk bir sesle, ‘kurdaş bey, bu memleket sizden hizmet bekliyor. kaçmayın’ dedi. böylece içimde hiçbir zaman susmayan şevki kadri ruhu yine harekete geçti. memleketim benden hizmet bekliyordu, hizmetten kaçamazdım ve nitekim ‘kaçmam paşam’ gelirim’ dedim. ‘siz tayinimi yapın.’”

netekim tayin gerçekleşir ve kemal kurdaş, 27 mayıs ihtilâlinden sonra ımf’den ayrılıp 26 aralık 1960 – 20 kasım 1961 arasında cemal gürsel başkanlığındaki 1 ve 2. milli birlik hükümetlerinde maliye bakanı olarak “görev” alır.

nerden baksan tutarsızlık

olayları iki kutupluluk içinde algılama ve açıklama çabası, basitliğiyle insanda her şeyi açıklayabilir olma hissi uyandırır. bir tür procrustes yatağı (*) gibi iki kutbun dışında kalanları kutuplara teşmil etmeniz yetmektedir. bunu yapabildiğiniz ölçüde elinize muhteşem bir silah geçmiş olur. bu silah, size, her zaman, her yer ve her durumda, çok pratik biçimde derdinizi anlatabilmenize hizmet edecektir. bir koşulla: insanları buna inandırabilmeyi becerebilirseniz.

iktidar sahipleri ile onlara biat edenlerce olduğu kadar iktidar için yola çıkanların bir kısmınca da bu yöntem sıkça kullanılmaktadır.

bu iki kutup, soğuk savaş bağlamında abd-sscb idi. iki kutbun dışında kalanlar kutuplardan birine teşmil ediliyordu. haliyle sol kanatta yer alan herkes ve her akım sscb ile bağlantılandırılıyordu.

soğuk savaş döneminin sona ermesi gözleri içe çevirdi ve zaten alışık olduğumuz, dahası handiyse iliklerimize dek işlemiş bir iki kutuplu tarih anlayışı yeniden ve güçlü biçimde piyasaya sürüldü.

bir tarafta devletçi asker-sivil “aydın” kutup, diğer tarafta “sivil” seçilmişler kutbu… bu tanımlamaların envaiçeşit sürümü var. eminim herkes kendi meşrep ve üslubunca bu kutuplardan muradımın ne olduğunu anlamaktadır.

soğuk savaş döneminde “şeytan” sscb idi. yeni dönemde ise ulus-devlet “savunucu”su asker-sivil aydın zümre…

soğuk savaş ortamı kalkıp da sözüm ona sivilleşme “aydınlar” arasında belli bir ideolojik hegemonya kurduktan beri de sol, kolaylıkla devletçi asker-sivil aydın zümre ile irtibatlandırılır hale geldi; sscb’nin yerine ulus-devlet “savunucu”su asker-sivil aydın zümre ikame edildi.

yerseniz…

bu procrustes yatağında, yani iki kutuplu algılamada, bağımsız bir hat oluşturma çabası içinde olanlara yer yoktur; kafaları, kolları koparılır. taylan özgür, bir faili meçhul cinayete kurban gider. 1960’larla başlayan dönemin ilk gladio cinayetidir. procrutres yatağı, sürekli çalışır.

bu da yetmez. procrutres yatağında katledilenlerin anısı üzerinden kurgular sürer ve onlar bir kez daha katledilirler.

henüz theseus ortaya çıkmamıştır. ama çıkacağına inancımız tamdır. çünkü theseus biziz… yalnızca farkında olmamız gerekmektedir.

notlar:

procrustes yatağı: procrustes, atik yarımadasında eleusis yakınlarındaki tepeleri kendine mesken tutmuş azılı bir hayduttu. gelip geçen herkesi demirden bir yatağa yatırıyor, ayakları dışarı taşarsa taşan kısmı kesiyor; tersine, adamın boyu kısa gelirse “gererek uzatıyordu”. püf noktası ise, yatağın gizlice ayarlanabilir olmasıydı. kurbanın boyunu uzaktan tahmin ediyor, yatağı ona göre hazırlıyordu.

haydutun zulmüne son veren, kahraman theseus olmuştur. oldukça kısa boylu ve tıknaz olan theseus, procrustes’i kendisi için ayarladığı yatağa bastırıp yatırmış ve dışarı taşan kafasıyla ayaklarını keserek öldürmüştür.

haber türk röportajı

92 yaşında olan kurdaş ve anılarında olduğu iddia edilen kardeşim taylan özgür ile ilgili “gizli ajan olduğu” iddiasıyla, ancak ilgili şahsın mahkeme kanalı ile akli melekelerinin yerinde olup-olmadığının tespitinden sonra, hukuk önünde hesaplaşacağımızı herkesin bilmesini isteriz.

imf’nin hümanist bakışı olabileceğini düşünebilen bir akıl fukarası olan kemal kurdaş, menderes hükümetinin abd’den-ımf’den istediği yardımı da ne derece olumsuz etkilediğini ve 1960 ihtilâlinin olmasındaki katkılarını da keşke anlatabilse idi. 1960 ihtilâlinden hemen sonra danışma meclisinde abd’den gelip yerini alan kurdaş’a bu ülkenin nasıl bir borcu olabilir, bunu biri anlatmalı. yakın tarihi araştırmadan ahkâm kesmek nasıl bir cesarettir?

beyin göçünün aracılığına savunanlara, bu ülkenin borcu değil alacağı olmalıdır.

türkiye iş bankası yayınlarından çıkan kurdaş’ın kitabının içeriğinde rastlayamadığımız bu iddiaya şimdi kim cevap verecek bakalım.

kitabın içeriğini okumadan söyleşi yapmanın da bir bedeli olmalı. artık kitap tanıtımları, okunmadan yapılabiliyorsa, vay halimize.

10.05.2010 habertürk gazetesinin 436 sayılı nüshasının 22. sayfasında “türkiye’nin birçok konuda kemal kurdaş’a borcu var.” başlığıyla yayınlanan söyleşinin “sansürsüz taylan özgür” bölümünde yer alan ve şengün kılıç hristidis tarafından ifade edilen iddianın, söyleşiyi yapan funda saka tarafından kitabı okumadan yayına verildiğini anlamış bulunuyoruz.

iş bankası kültür yayınlarından yapılacak açıklamayı ise merakla bekliyoruz. iş bankası yayınevi yöneticileri ile görüşmelerimizde kitabın içeriğinde böyle ciddi bir iddianın hukuki boyutunun ne olduğunun bilincinde olduklarını belirtmişlerdir.

taylan özgür’ün “gizli polis” olduğu kanısındaki açıklamaları onun anısı ile bağdaşmayacak nitelikte, geçmişini rencide eden ve kamuoyu gözünde küçük düşürücü nitelendirmelerdir. bu nedenlerle taylan özgür‘ün anısını, şeref ve onurunu ihlal eden nitelikte olup, gerçeklere de aykırı olan bu tür bir açıklama karşısında cevap ve düzeltme hakkımıza hiçbir yorum katmadan ve aynı sayfada yayınlanmasına saygı gösterilmesini ister ve talep ederiz.

öykü 8 * 1969 yılında yeniden milli mücadele isimli bir örgütün (başkanları aykut edibali ıslahatçı demokrasi partisini kurdu sonraları) ışık mühendislikteki destekçileri okulu ele geçirip devrimcileri okula almamaya başladılar. o zamanlar hiç silahlı çatışma olmamış. sağ cenahta mttb, komünizmle mücadele dernekleri; milli mücadeleciler (isimleriyle namütenahi) gruplar var.

neyse, okula alınmayan bizler beşiktaş akaretlerdeki chp binasında toplandık. gece okula gireceğiz. başka okullardan da bize destek verenler var. ankara’dan odtü’lü bir grup arkadaş da gelmiş. taylan özgür’ü ilk orda gördüm, zaten son görüşüm oldu. hasan amca’nın oğlu olduğunu sonraları öğrendim. ben gündüz çalışıp gece okuyorum. hasan amca’yla karaköy necatibey caddesinde mimar han’da aynı kattayız. hasan amca’nın yazıhanesiyle karşı karşıyayız. yaklaşık 50 kişilik bir grup olduk. okulun önüne geldik. hava yeni kararmış. ben abdurrahman ekmekçi ile yan yanayım, onun da yanında mehmet cantekin var.

birdenbire grubun arasından biri “hücum” diye bağırınca okuldan bir yaylım ateşi açıldı ki neye uğradığımızı şaşırdık. bizim grupta silah yok. donmuş kalmışız. mehmet cantekin o sırada vurulmuş. ateş açanlar ellerinde silahlarıyla dışarı çıkıp üstümüze doğru ateş açarak gelmeye başladılar. tam o anda taylan ve arkadaşları ateş açanların üzerine molotof yağdırmaya başlayınca bunlar tekrar okulun içine geri sığındılar ve bizler de kaçma fırsatı bulduk. ertesi gün cantekin’in öldüğünü öğrendik. şayet o akşam taylan ve arkadaşları olmasaydı büyük katliama uğrayacaktık. saygı ile bir kez daha anıyorum.

geçen sene jeofizik mühendisleri odasının lokalinde talat turhan’la karşılaştım. yanında nigar öğretmen var.

sordum: “demişsiniz ki taylan özgür’ün katilini biliyorum. neden açıklamıyorsunuz? açıklamayacaktınızsa neden bunu söylediniz?”

“evet, biliyorum” dedi, “ancak açıklarsam beni öldürürler.”

siz açıklayın, talat bey, öldürülmezsiniz. esas açıkladığınız zaman ölümsüzleşirsiniz.

emekli kurmay yarbay talat turhan’ın “çeteleşme” adlı kitabında “devlet cinayet işlemiştir” savına örnek olarak gösterdiği ve değişik zeminlerde tekrarladığı “taylan özgür’ü bir üsteğmen öldürmüştür. şu an üst düzey bir generaldir.” ifadesi üzerine harekete geçen kıyıcı, en son 4 ekim 2009’da e-mail yoluyla genelkurmay başkanlığı’na başvurusunu yinelemişti.

başvurusunda “taylan özgür’ü bir üsteğmen öldürmüştür. şu an üst düzey bir generaldir.” savının ortaya çıkışı ve kamuoyuna mal oluşunu ayrıntılı biçimde anlatan kıyıcı, “‘devlet cinayet işlemiştir’ cümlesine kitabında yer veren bu emekli yarbay’a şimdiye kadar genelkurmay dâhil hiçbir kurum ve zan altında olması gereken hiçbir ‘üst düzey general’ hesap sormamıştır/soramamıştır.” demekte ve genelkurmay başkanı’na şöyle seslenmekteydi: “bu faili bilinen cinayetlerle yüzleşmenin zamanı ne zaman gelecek? kim bu” üst düzey general?”

genelkurmay başkanlığı’ndan en sonunda bir yanıt geldi!

aşağıda sırasıyla şu belgelere yer verilmiştir:

* hale özgür kıyıcı’nın başvurusu (4 ekim 2009)
* genelkurmay başkanlığı’nın yanıtı (17 kasım 2009)
* hale özgür kıyıcı’nın yanıta yanıtı (17 kasım 2009)

* hale özgür kıyıcı’nın başvurusu
4 ekim 2009

genelkurmay’ın dikkatine

1969’da üstteğmen, 1990’da üst düzey general rütbesinde olanlar…
cinayetle suçlanıyorsunuz!

taylan özgür, 23 eylül 1969’da öldürüldü. devrimci gençlik hareketinin ilk “faili meçhul/faili bilinen” cinayeti olarak anılardadır…

28 kasım 1990 tarihinde istanbul gazeteciler cemiyeti lokalinde, yapılan tüm kamuoyu araştırmalarına göre en güvenilir ve en saygın kurum olarak açıklanan türk silahlı kuvvetlerinin mensubu olan bir üst düzey general cinayetle suçlandı. o toplantıdan sonra, 05 aralık 1990 tarihinde mülkiyeliler birliği’nde vermiş olduğu konferansta ve yayımladığı “çeteleşme” isimli kitapta “üst düzey general”i cinayetle suçlayan emekli yarbay talat turhan’ın bu açıklamalarını 19 yıldır yok sayanların bir suç işleyip-işlemediğini öğrenmek sanırım bir vatandaş olarak hakkım.

gelelim “üst düzey general” olayına ya da iddiasına…

bu basın toplantısını milliyet gazetesi yazarlarından melih âşık köşesinde yazmıştı. musa ağacık da basın toplantısına katılanlardandı. melih âşık beyle beraber bu köşede çıkan haberlerin sorumlularındandı sanırım.

ayrıca talat turhan bu toplantı tutanağını çeteleşme kitabında yayınlarken izleyen gazetecileri de teker teker yazmış ve tanık göstermiştir. bu listeye göre, adnan akfırat (yüzyıl), halil nebiler (güneş), kenan aksoy (sabah), mustafa ünal (zaman), mustafa aydın (yeni asya), nazım alpman (milliyet), sinan gökçen (cumhuriyet), tahir aka (yeni asya), yusuf uşak (güneş) ve televizyonlara “oradaydım”, “bir yudum insan” programlarını yapan nebil özgentürk de günaydın muhabiri olarak “oradaydı”.

29 kasım 1990 günü “devletin cinayet işlediği” haberi milliyet gazetesinde melih âşık beyin köşesinde gazeteci musa ağacık beyin sayesinde yer almıştır.

açıklamasını aynen aktarıyorum:

“turhan anlatıyor!”

“taylan özgür’ü polis değil, bir üsteğmen öldürmüştür. 1969’da üsteğmen olan bu kişi şu an üst düzey bir generaldir.”

bu açıklama orada bulunanları şok etmediyse de, biz ailesini derinden yaralamıştı. dosya kapanmış, adliyenin tozlu arşivine atılalı 14 yıl olmuştu. ve bu bilgiye istihbarat konusunda uzman olduğu bilinen emekli yarbay talat turhan her halde yeni ulaşmamıştı.

bu açıklamayı dava bitiminden 14 yıl sonra kamuoyuyla biraz da çeteleşme kitabının tanıtımını yapmak için toplantı düzenleyen ve bu toplantıda kamuoyu ile paylaşan emekli yarbay talat turhan da en az cinayeti işleyen/örtbas edenler kadar suçlu değil miydi?

bu açıklamayı yaparken bir de tanık gösteriyordu.

“hasan fehmi güneş’in içişleri bakanı olduğunun ertesi günü bu dosyayı verdim. hatta odada deniz baykal, ertuğrul günay ve uğur mumcu’da vardı.”

bu şok açıklamaları dinledikten sonra dönem arkadaşı olan eşimin hukuk bürosundan ertuğrul günay’ı aradık. telefonla ulaşamayınca durumu anlatan bir yazı yazarak fax ile kendisine ilettik. bir kere bile bu konu ile ilgili bizi aramadı. ancak yıllar sonra radikal gazetesine bir açıklamada bulundu. bu iddialar nedeniyle, hasan fehmi güneş beni tazminata mahkûm etmişmiş. hani çocuklar der ya… hayretlerim şaştı. kocaman bir yalandı bu… bu dava nasıl açılmış, nasıl bitmiş ki ben tazminata mahkûm olmuşum. keşke böyle bir dava açsalardı, ben de yargı önünde hesaplaşabilseydim. gerçek ortaya çıkabilseydi. sanıyorlar ki bunlar demokrat, aydın, vs… chp seçmeni ise hasan fehmi güneş’i tanıdı. tanıyarak büyüdü.

sıra uğur mumcu’ya gelmişti. bu açıklamaların doğruluğunu teyit ettirmek için kızım inan’ı alarak ankara’ya gittim. chp izmir milletvekili, t.b.m.m başkan vekili sayın güldal mumcu hanımefendi çok iyi hatırlarlar. ankara soğuk bir kış gününü yaşıyordu. uğur mumcu’nun evini bilenler vardır. çalışma odasındaki köşede bulunan oturma grubunda oturup saatlerce sohbet etmiştik. kızım inan ise, oğlu özgür’le odasında oturmuştu. sayın güldal ise bize çay servisi yapmıştı. bu dosyanın verildiğini uğur mumcu da kabul etmişti. bu dosyanın bir fotokopisinin de kendisinde olduğunu söylemişti.

ben de bu dosyanın fotokopisini talep ettiğimde; “biraz sabır hale’ciğim, her şey açıklanacak, bana ne olur güven” dediğinde bir anlık gafletle basiretim bağlanıp beklemeyi tercih etmiştim. zaten bu görüşmeden bir müddet sonra da kendisi öldürüldü. yani faili bilinen bir dosya daha eklenmişti hukuk devleti olduğu iddia edilen adliyenin rafları toz bağlamış arşivlerine…

milliyet gazetesinde yayımlanan rafet ballı’nın yazı dizisinden bir bölümü de aktarmakta fayda görüyorum. delil açısından.

em. yrb. talat turhan’ın açıklamasını aynen aktarıyorum:

soru: taylan özgür’ün öldürülmesi,1977 taksim’deki 1 mayıs katliamı, mit müsteşarı bahattin özülker’in bir otel odasında öldürülmesi konularında bilgi sahibi olduğunuz söylenir, açıklama yapmak ister misiniz?

em. yrb. talat turhan: chp hükümeti zamanında başbakan bülent ecevit’e iletilmek üzere 10 sayfalık bir rapor hazırladım. ayrıca olaylar hakkında etraflı bir şekilde deniz baykal ve hasan fehmi güneş’e bilgi verdim.

soru: gereği yapıldı mı?

em.yrb. talat turhan: bu soruyu bana değil kendilerine sorunuz.

rafet ballı’nın bu söyleşisi milliyet 16 kasım 1990 tarihinde “türk gladyosu, özel harp dairesi” yazı dizisi içersinde yayınlanmıştır. ayrıca, basım tarihi 1999 olan em. yrb. talat turhan’ın “çeteleşme” isimli kitabında da yer aldı. (s.244)

bir istihbaratçı olarak komu oyunda bilinen bu kişinin iddiası kardeşimin katilinin o dönemde üsteğmen rütbesindeki bir kişi olduğu ve basın toplantısının yapıldığı dönemde de ”üst düzey general olduğu” şeklindedir. “devlet cinayet işlemiştir” cümlesine kitabında yer veren bu emekli yarbay’a şimdiye kadar genelkurmay dâhil hiçbir kurum ve zan altında olması gereken hiçbir “üst düzey general” hesap sormamıştır / soramamıştır.

iddia sahibi ortadadır. bu iddianın ciddiye alınması gerekirken, altay paşaya olduğu gibi “bir onur davası”nı da bu iddia sahibine açması gereken genelkurmay niye susar bilinmez. askeri savcılığa gönderdiğim dilekçeyi bile görmezden gelenler niye bu kadar suskunlar bilinmez. iddianın sahibi, kurmay bir yarbaydır. milli savunma bakanlığı (msb) özel kalem müdürlüğü yapmış, abd’de eğitim görmüş bir uzman istihbaratçı kişidir.

gelelim hesaplamalara: harp okulu 1964 yılında mezun verememiştir. talat aydemir olayları nedeni ile… ancak 62–63 mezunlarını incelemek lazım. karşımıza kimler çıkar hep beraber görürüz.

taylan’ın öldürülmesi üzerinden 40 yıl geçti. eylül ayı geldiğinde anısına yazı yazanlar; artık bu iddianın üzerine giderek yazı yazmayı düşünün. mezarlar başında anmalardan “anıları önderimiz olsun!” mezarlık tapıcılığından vazgeçin. el verin… el verirseniz eğer anılarının önder olması gerçek olabilir. faili meçhuller dosyasının rafı taylan özgür cinayeti ile açılabilir. bir ipucu var, çok şey aydınlanabileceğini fark edin.

umudum var. zira çok yaklaştık. bu düğüm çözülmek üzere. çözülmeli. biz pes etmedik, ama o çeteler pes etmek üzere ya da pes ettirilmeli. umudum var dedim, umudumu yitirmeyeceğim. gerçeği bir gün kamuoyu öğrenecek. belki çok şaşıracak! belki kimlerin peşinden gitmişiz, diyecek! ve oturup ancak 12 mart ve 12 eylül darbelerinden sonra cezaevlerini ve sonrasında devlet aygıtını tartışmaya başladıysak, şimdi de militarizm nedir, ne değildir araştırıp tartışacağız. militarizmin tartışılmasını gündemde tutmak da önemli. o başparmağını sallayarak konuşan üst düzey generallere “işine bak general” deme cesaretini gösterebilirsek, işte o zaman o gencecik yaşında ölen/öldürülenlere borcumuzu ödeyebiliriz. umudum var derken kastettiklerim bu…

eşleri öldürülmüş iki kadın (ki biri chp tbmm başkanvekili) diğeri ise dtp milletvekili. umarım süslü saksı görünümünde olmazlar. ama maalesef, gidişatları bu yönde. yanılmayı isterim. bunun diyetini ödemek zorunda kalmadan gereğini yapmaları şarttır. önümüzdeki günlerde hep beraber göreceğiz. dilerim eşlerine yakışır bir mücadelenin içinde olsunlar. mehmet ağar’ın çekmek istemediği tuğlayı çekip, duvarı yıksınlar. (uğur mumcu’nun eşi, olayın üstüne gidilmesini ister. mehmet ağar ise der ki; ”tuğlayı çekersem, duvar yıkılır”) bu tuğlayı çekebilecek cesareti bugüne kadar gösteremeyen bu hanımlardan bu yüreği beklemek çok mu hayalcilik olur… şairin dediği gibi “o duvar/ o duvarlar/ o duvarlarınız /vız gelir bize vız…” demeliler.

evet, genelkurmay; şimdi bana lütfedip bir dava açabilir misiniz? altay tokat paşaya açtığınız dava gibi göstermelik olmasın. onur korumak, bunca açıklığa karşın basit bir soru sormak ve cevabını da kamuoyu ile paylaşmaktan geçmektedir. bu katilin adı açıklanmalıdır… şeffaflığın olmadığı yerde şaibe vardır. şaibeden kurtulmanın yolu şeffaflıktır. genelkurmay başkanı size sesleniyorum; gündüz vakti, sokak ortasında 21 yaşında katledilen taylan özgür’ün annesinin yüreği hep yandı, acıdı.

bu faili bilinen cinayetlerle yüzleşmenin zamanı ne zaman gelecek? kim bu” üst düzey general?”

* genelkurmay başkanlığı’nın yanıtı
17 kasım 2009

sayın hale özgür kıyıcı

04 ekim 2009 tarihli elektronik postanız incelenmiştir.

tarafımızdan çözümünü istemiş olduğunuz olayın yargıya intikal ettiği ve konu hakkında karar verilmiş olduğu görülmektedir. başvuruda yer alan iddiaların usulü dairesinde ilgili yargı yerlerinde ileri sürülmesi gereken hususlara ilişkin olduğu ve bu aşamada başvurunuza genelkurmay başkanlığınca yapılacak bir işlem bulunmadığı anlaşılmaktadır.

saygılarımızla.

genelkurmay başkanlığı

* hale özgür kıyıcı’nın yanıta yanıtı
17 kasım 2009

sayın genelkurmay başkanlığı

“taylan özgür’ü bir üsteğmen öldürmüştür. şu an üst düzey bir generaldir.” (çeteleşme kitabı s.244 yazar: em. kurmay yarbay talat turhan) bu kitap “devlet cinayet işlemiştir” iddiasına dayanak olarak yayınlanmıştır. taylan özgür’ün istanbul 5. ağır ceza mahkemesi dosya no: e.1973/ 141; k.1977/11 28.01.1977 günlü kararında yargılanan katil zanlısı polis memuru lisan çakıcı’nın beraat etmesinden yıllar sonra yayınlanmış ve yeni bir delil olarak bir basın toplantısında dönemin önemli gazetecilerinin önünde açıklanmıştır. ayrıca a. ü. siyasal bilgiler fakültesi 5 aralık 1990 tarihinde “kontr-gerilla” konulu bir sempozyumda tartışılmıştır.

ayrıca; yazar bu üsteğmenin yükselebileceği kadar yükseldiğini ve onun ismini sadece mit başkanına söyleyeceğini, gazeteci-yazar can dündar’la yaptığı bir söyleşide anlatmıştır. em. yrb. talat turhan’ın milliyet gazetesinde 16 kasım 1990’da gazeteci rafet ballı ile yaptığı söyleşi de kayıtlardadır.

bunca yıldır bu iddialara cevap arayan biz ailesi, defalarca makamınızdan bir cevap alamamanın sıkıntısını yaşadık. göndermek lütfunda bulunduğunuz bu cevap ise kabul etmelisiniz ki yasak savma kabilinden bir cevaptır. ikna edici olmadığı gibi bir gerçeği daha örtme çabası gibi algıladığımızı bilmenizi isteriz. tsk bünyesinde bir eli kanlı katilin varlığından söz eden e. yrb. talat turhan’ın niye sorgulayamadığınızı anlamak istiyorum.

altay tokat paşaya “onur” davası açan tsk’nın talat turhan’a eğer iddiaları doğru değilse, neden bu açıklamalardan dolayı bir dava açamadığını sormak da sanırım biz ailesinin en doğal hakkıdır. unutmayın ki; 1969′da üsteğmen olup, 1990′da üst düzey general olanlara baktığımda olayın ne kadar vahim olduğunun bilincindeyim. bu iddianın araştırılması dileği ve umuduyla.

deniz gezmiş’in yanına gömülmek istediği, odtü stadyumu’na “devrim” yazısını yazan ve abd büyükelçisi komer’in arabasını yakan taylan özgür’ün istanbul’da öldürülmesinin üzerinden tam 40 yıl geçti. faili meçhul cinayet, özgür ile aynı adı taşıyan yeğeni tarafından kitap haline getiriliyor.

odtü stadı’na 41 yıl önce yazdığı “devrim” yazısı hâlâ çıkmayan, eski abd büyükelçisi komer’in arabasını yakanlardan biri olan 1968’li yıllardaki öğrenci liderlerinden taylan özgür’ün istanbul’da öldürülmesi olayı 40 yıldır faili meçhul dosyalar arasında bekliyor. özgür ile nurhak dağları’nda öldürülen dayısının en yakın arkadaşı sinan cemgil’in adlarını taşıyan sinan taylan kıyıcı ise 40 yıllık faili meçhul cinayetin hikâyesini kitaplaştırıyor.

odtü öğrencisi taylan özgür, 1968 yılında ankara ve istanbul’da başlayan öğrenci olaylarının deniz gezmiş ile birlikte simge olmuş isimlerinden biri. dört arkadaşıyla odtü stadı’na 1968 yılında yazdığı “devrim” yazısı her yağmur yağdığında ortaya çıkarak tarihe geçmişti. özgür, ertesi yıl üniversite rektörünü ziyarete gelen dönemin abd büyükelçisi robert komer’in cadillac marka aracının yakılmasında da başrol oynayanlardandı. istanbul üniversitesi talebe birliği seçimleri için ankara’dan aralarında deniz gezmiş’in de bulunduğu arkadaşlarıyla birlikte gelen özgür, 23 eylül 1969’da beyazıt meydanı’nda polis tarafından vurularak öldürülmüştü.

sırtından vurularak öldürülen özgür cinayetinin faili olarak lisan çakıcı adlı bir polis memurunun adı geçmiş ancak daha sonra aralarında arkadaşlarının da olduğu tanıkların ifade vermemesi üzerine beraat etmişti. taylan özgür vurulmadan önce yanında olan ve polis tarafından üniversite bahçesinde havaya ateş ettiği için gözaltına alınan arkadaşı sait kozacıoğlu, duruşmaların hiç birisine gelmeyerek tanıklık etmemişti. üzerinden çıkan silahın buharlaştığı kozacıoğlu, cinayetle ilgili hiç konuşmayarak sırlarıyla birlikte paris’te ölmüştü. fail olarak yargılanan lisan çakıcı ise yargılandığı dönemde chp’li ahmet isvan’ın belediye başkanlığı döneminde temizlik işleri personel şefi olarak göreve başlamıştı.

general öldürdü iddiası

talat turhan, 1990 yılında istanbul gazeteciler cemiyeti’nde bir basın toplantısında özgür’ün katilinin 1969 yılında üsteğmen ve 1990’da general olan birisi tarafından işlendiğini iddia etmişti. turhan, cinayetle ilgili dosyayı 1978 yılında dönemin içişleri bakanı fehmi güneş’e verdiğini ve o sırada odada deniz baykal, ertuğrul günay ve uğur mumcu olduğunu da söylemişti. daha sonra ortaya çıkan sürpriz bir tanık ise olay sırasında 11 yaşında olduğunu ve cinayeti gördüğünü ileri sürmüştü. kadir akın adlı yeni tanık, mehmet adlı bir komiserin taylan özgür’ü arkadan vurduğunu evinin penceresinden gördüğünü söylemişti.

“olaya bulaşanlar temiz değil”

kitabı hazırlayan sinan taylan kıyıcı, 38 yıl önce annesi hale özgür kıyıcı tarafından cezaevinde dünyaya getirildi. dayısının cinayetinin perde arkasını araştıran kıyıcı, o dönemde çetin altan, ilhan selçuk ve ilhami soysal gibi yazarların gazetelerdeki yazılarından, cinayetin tanıklarının ifadelerine ve ortaya atılan iddialara kadar birçok belge ve bilgiye kitapta yer verecek. özgür’ün ablası hale özgür kıyıcı ise kardeşinin cinayetiyle ilgili çok sayıda karanlık noktanın da kitapta olacağını belirtip şunları söyledi:

“40 yılda ortaya çıkan ipuçları, bir dizi soruyu da beraberinde getirdi. bir şey ise açık ve net görünüyor. olaya kıyısından köşesinden bulaşmışların hemen hiçbiri temiz değil. genelkurmay da dâhil, cinayette susan ve susturulan kişiler ve kurumlardan davacıyım. tarih önünde 40 paralık tazminata mahkûm edilmeliler.”

deniz gezmiş’in yanına gömülmek istediği taylan özgür kimdir?

1968 yılında odtü’de başlayan öğrenci hareketinin deniz gezmiş ile birlikte liderlerinden biriydi. odtü stadyumu’na yazdıkları “devrim” yazısı hala duran mustafa taylan özgür, ocak 1969’da üniversiteye gelen ve “vietnam kasabı” olarak bilinen abd konsolosu komer’in arabasını, dönemin öteki solcu öğrenci liderleriyle birlikte yaktı. eylül 1969’da istanbul üniversitesi’ndeki talebe birliği seçimlerinde solcu öğrencilere destek vermek amacıyla kente geldi. 23 eylül 1969’da bir polis tabancasından çıkan kurşunla beyazıt’ta vurularak öldürüldü. aynı gün deniz gezmiş polis tarafından üniversitede yakalandı. özgür ile birlikte komer’in arabasının yakılması olayına karışan sinan cemgil, hüseyin inan, yusuf aslan ve ulaş bardakçı’nın arasında bulunduğu neredeyse tüm odtü’lü öğrenciler daha sonra polis ve jandarma tarafından öldürüldü. deniz gezmiş’in babasına yazdığı son mektupta, vasiyet olarak taylan özgür’ün yanına gömülmek istemişti.

son fotoğrafı polis arşivinde

taylan özgür, vurulduğu istanbul’a gelmeden bir gün önce dört arkadaşıyla birlikte son fotoğrafını çektirir. taylan özgür, odtü yurdundaki odasında sinan cemgil ve alpaslan özdoğan ile hüseyin inan’la otururken cemgil, “taylan istanbul’a gidiyorsun. gel bir fotoğraf çektirelim. bir iş olur. hiç olmazsa hatıra kalsın” isteğiyle dördü birden fotoğraf çektirir. cemgil’in eşi şirin hamiledir. özgür de cemgil’e “gidip dönmemek, gelip görmemek var. çocuğun doğduğu zaman kız da olsa, erkek de olsa ismini taylan koy” der. daha sonra cemgil doğan çocuğunun adını taylan koyar. özgür’ün ablası hale kıyıcı ise cezaevinde doğurduğu oğlunun adını sinan taylan koyar. özgür’ün çektirdiği son fotoğraf daha sonra bir polis baskını sırasında ailesinin evinden alınarak polis arşivlerine kaldırılır.

kaynak: sabah gazetesi

adın adımız oldu
andın andımız
yolun yolumuz oldu
yolundayız

odtü’ye silinmez bir biçimde “devrim” yazdılar

1968 yılıydı. odtü öğrencisi dört kişi, hüseyin inan, taylan özgür, alpaslan özdoğan ve mustafa yalçıner, o heyecanı odtü stadyumunda yazıya döktüler… gece yarısından sabaha dek uğraşarak kocaman harflerle devrim yazdılar stadyumun oturulacak kesimine. o gece, o dört genç insan düşlerini, özlemlerini yansıtıyorlardı o yazıyla, sanki yarına dair programlarıydı yazdıkları, sanki söz veriyorlardı kendilerine ve yazıyı okuyacak herkese ve sanki yakında kuracakları örgütün, thko’nun, kuruluş nedenini yazıyorlardı stadyuma. [1]

iran şahı ile barzani’nin fotoğrafları yan yana

taylan 1968 yılında hüseyin inan ve ibrahim seven’in de aralarında bulunduğu bir grupla iran sınırından molla barzani’nin tarafına geçmişti. henüz kimse el fetih’e gitmemişti. onların amaçları da gerilla eğitimi almaktı. iran’a giderken kılavuzluk etmesi için van’ın özalp ilçesindeki anzaflıoğlu aşiretinden olan halamızın kocasının yanına uğramışlar. eniştem ve oğlu grubun sınırı geçmesine yardımcı olmuş. ancak taylan, “geri dönebiliriz, bizi bir gün bekleyin” diye tembih etmiş ve gerçekten de ertesi gün geri dönmüşler. taylan enişteme, “barzani hareketi, cia patentli. aklınızı başınıza alın. iran şahı ile barzani’nin fotoğrafları her yerde yan yana duruyor” demiş. taylan’ın hedef haline gelmesinin nedeni barzani hareketinin abd ilişkilerini açıklaması diye düşünüyorum. uğur mumcu da böyle düşünüyordu. [2]

komer’in arabası yakıldı

komer, kendisine yöneltilen protesto gösterilerini ciddiye almadığını göstermek veya protestonun ciddiyetini test etmek üzere odtü öğrencilerinin şaşkın bakışları arasında 1969 model ‘cadillac’ marka, siyah renkli, 06 ca 001 plakalı makam otomobiliyle, 6 ocak 1969 pazartesi günü, saat 12.30′da odtü’ye geldi. gözlerine inanamayan, gökte aradıkları komer’i yerde bulan öğrenciler ilk şaşkınlıkları geçer geçmez bu inanılmaz olayı tüm kampusa duyurdular.

komer’in otomobilini ilk olarak, rektörlüğün hemen yanında ve karşısında olan kantin, kütüphane ve kimya laboratuvarında bulunan öğrenciler fark etti mustafa yalçıner , komer’in odtü’ye geldiğini arkadaşlarına haber vermek için yurtlara koştururken, mimarlık fakültesi üçüncü sınıf öğrencisi hamid yakup isimli iranlı bir öğrenci de, odtü sfk’ye giderek, arkadaşlarına seslendi: ”haberiniz var mı? komer’in otomobili rektörlüğün önünde”. sinan cemgil, hüseyin inan, irfan uçar, halil çelimli, yusuf aslan, tuncay çelen, mehmet akın atauz, ibrahim seven, ulaş bardakçı, mete ertekin, sait big, serdar haybat, mustafa taylan özgür ve birkaç öğrenci, hızla olay yerine gittiler. birkaç öğrenci, odtü rektörlük binası önünde parketmiş abd büyükelçisinin makam otomobilinin yanına gelerek şoför nidai cemal ‘den, kapı ve kontak anahtarlarını istedi. şoför, anahtarları vermedi. bunun üzerine öğrenciler arabayı taşa tutttular ve ‘çimlere basmayınız’ yazılı demirleri sökerek arabanın camlarını kırmaya başladılar. rektör kurdaş ile odtü öğrenci birliği başkanı iskender odabaşıoğlu , bu arada, öğrencilerin arasına karışarak eylemcileri engellemeye çalıştı. rektör kurdaş’ın uzaklaşmasından sonra sinan cemgil, hüseyin inan, akın atauz, ibrahim seven, halil çelimli, tuncay çelen, irfan uçar, ulaş bardakçı, yusuf aslan, mustafa taylan özgür, komer’in otomobilini ilkönce tutarak sallamaya ve sarsmaya başladılar. komer’in otomobilini sarsan ve sallamaya çalışan öğrenciler, sonra havaya kaldırarak devirmek için bir süre uğraştılar. fakat otomobil çok ağır olduğu için deviremediler. civardan bulunan bir çelik boruyu, manivela gibi kullanarak komer’in otomobilini ilkönce yan, sonra ters çevirdiler. ters çevrilen otomobilin benzin deposundan benzin akmaya başladı. hüseyin inan, sinan’ın boynundaki kaşkolu alarak; ters çevrilmiş ve benzin akıtan otomobilin benzin deposunun kapağını açar ve kaşkolu deponun içine sarkıttı. benzin emdirdiği kırmızı siyah çizgili uzun kaşkolu otomobilin değişik yerlerine vurarak, otomobili, benzinle buladı. ve kibriti çaktı. otomobili söndürmek için gelen itfaiye öğrencilerin engeliyle karşılaştı. ateş alan otomobilin etrafında toplanan binlerce odtü’lü amerikan emperyalizmini ve komer’i ve komer’in odtü’ye gelmesine izin veren rektör kurdaş’ı saatlerce protesto ettiler. [3]

devrimci dayanışma için

odtü öğrenci birliği’yle beraber istanbul üniversitesi talebe birliği’ni (iütb) ele geçirmek amacıyla, ankara ve istanbul’dan devrimci gençler, kongre için çaba gösterir. iütb kongresi 25 ağustos 1969 günü açılır. fakat çıkan anlaşmazlıklar nedeniyle kongre, 13 eylül gününe ertelenir. iütb kongresinde arkadaşlarına destek olmak amacıyla odtü ve ankara üniversitesine bağlı bir grup devrimci genç, istanbul’a gelmeye karar verir.

gidip dönmemek, gelip görmemek var

mustafa taylan özgür, istanbul’a gelmeden bir gün önce, sinan cemgil, hüseyin inan ve alpaslan özdoğan ile odtü yurtlarında otururken sinan cemgil’in, ”taylan, istanbul’a gidiyorsun. gel bir fotoğraf çektirelim. bir iş olur. hiç olmazsa hatıra kalsın” isteğiyle, dördü birden fotoğraf çektirir. sinan’ın hanımı şirin o sıra hamiledir. taylan da sinan’a ”gidip dönmemek, gelip görmemek var. çocuğun doğduğu zaman kız da olsa, erkek de olsa ismini taylan koy” der. daha sonra sinan, doğan çocuğunun ismini taylan koyar.

kongreye hazırlık

odtü öğrenci birliği divan başkanı münir ramazan aktolga, mustafa taylan özgür, mehmet sait kozacıoğlu, mustafa yalçıner, alpaslan özdoğan, halil çelimli, hüseyin inan, şükrü ışık, tuncer sümer, yusuf aslan, fehmi erbaş, ruhi koç, ilhami aras ve deniz gezmiş basta olmak üzere ankara üniversitesi ve odtü’ye bağlı bir grup devrimci öğrenci, otobüsle istanbul’a gelir. gelen örgencilerin hemen hepsi silahlıdır.

ankara’dan gelen örgenciler, itü gümüşsuyu yurdu’nda kalır. ankara’dan gelenler arasında çıkan bir anlaşmazlık nedeniyle hüseyin inan, şükrü ışık, yusuf aslan, mustafa yalçıner, halil çelimli ve alpaslan özdoğan, ankara’ya geri döner.

ölüm adın kalleş olsun

iütb kongresi, 23 eylül 1969 salı günü, istanbul üniversitesi merkez binada başlar. sağcıların adayı atilla kılıçoğlu, solcuların adayı şuayip dilmen’dir. iki grup da hazırlıklı gelmiştir. ankara’dan gelen mehmet sait kozacıoğlu, yanında mustafa taylan özgür olduğu bir sırada merkez bahçede silahını çekerek bir kaç el ateş eder. sait kozacıoğlu polis tarafından yakalanarak gözaltına alınır. mustafa taylan özgür ise polisten kaçmak isterken beyazıt meydanı’nda silahla vurularak öldürülür.

matem tutmayacağız, mersiyeler düzmeyeceğiz

24 eylül 1969 çarşamba günü sabah saat 10.00′da atatürk anıtı’nın önünde toplanan öğrenciler, önce istiklal marşını söyledikten sonra mustafa taylan özgür için iki dakikalık saygı durusunda bulunur. bu sırada odtü rektörlük damına yerleştirilen siren 2 dakika çalınır. atatürk anıtı önünde toplanan kalabalığa, polis tarafından aranan sinan cemgil, hitap ederek şunları söyler:

“bir devrimci kardeşimiz polis kurşunu ile kahpece öldürülmüştür. devrimci şehitlerin matemini tutacak zamanımız yoktur. devrimcilerin postunu ucuza satmayacağız. gün gelecek türkiye’nin bağımsızlığı ve kurtuluşu için gerekirse hepimiz vurulacağız. bunlar bizi korkutmuyor, üzmüyor ancak kinimiz bileniyor. taylan özgür’ün ardından matem tutmayacağız, mersiyeler düzmeyeceğiz. o, 24 saatini devrime adamış bir kişiydi. yapılacak çok işlerimiz vardır, ikinci kurtuluş savaşının ilk kurşunlanan devrimcilerinden sonra bizler de düşebiliriz, bunu korku değil varacağımız şerefli bir nokta olarak kabul ediyoruz. taylan, komer‘in arabasını yakarak devrim için ilk kıvılcımı atmıştı. bu kıvılcım devam ettirilecektir. türkiye’de cia artık bir adam temizleme kampanyası açmıştır. yılmıyoruz, korkmuyoruz.” [4]

faili meçhul

lisan çakıcı adlı bir polis memuru

cinayetin faili olarak önce lisan çakıcı adında bir polis memurunun adı geçer. Hakkında dava açılır.

lisan çakıcı; katil miydi, değil miydi? bu adam gerçekten taylan’ın vurulduğu sırada orada olan bir kişi, katili de tanıdığından eminim. ve bu adam sürekli kollandı. adamın polislikten atıldığı söylendi, adamı kumkapı temizlik işlerinde personel şefi olarak gördük. temizlik işleri şefliği yapamaz dedik. çünkü, akli dengesi yerinde mi değil mi diye adamı bakırköy’e yatırmışlardı dava sürerken. daha sonra sarıyer itfaiye memuru yaptılar. yani sürekli kolladılar bu adamı. [5]

anneannemi hep ağlattınız

bu yaşananları, yaşanmışlıkları oğlumuz sinan taylan kıyıcı derledi ve yayıma hazır vaziyete getirmeye çalışıyor. istanbul 5. ağır ceza mahkemesinde yargılanan polis memuru lisan çakıcı’yı daha 4 yaşında tanımıştı. o minicik çocuğun anneannesini ağlatanlara isyanını dile getirmesi bile olay olmuştu. sanık, “tehdit ediliyorum” diye mahkeme başkanına şikâyet ettiğinde, tehdit edenin o minicik çocuk olduğu anlaşılınca ve ne söylediği mahkeme başkanınca sorulunca, verilen cevap aziz nesinlik idi: “anneannemi ağlatan pis katiller…” [6]

bir meçhul üsteğmen

90 yılında, talan turhan’ın gazeteciler cemiyeti lokali’nde yaptığı bir basın toplantısında, taylan’ın katilinin, 1969′da üsteğmen olan ve 1990 yılında da halen görevde olan üst düzey bir generalin olduğunu öğrendik. daha önce bilindiği gibi lisan çakıcı adlı bir polis memuru yakalandı, yargılandı. ama bu adam, türkiye’de kendisini ’sol’cuyum diye adlandıran bazı insanların yapmadıkları tanıklıklar sayesinde beraat etti. ve sonuçta taylan’ın dosyası ‘faili meçhullere’ katıldı. ama bu dosya, ‘90 yılından itibaren faili bilinen konumunda. ve 17 yıldır, talan turhan bu üst düzey generalin ismini açıklamıyor. biz talat turhan’ı bu konuda zorladığımız zaman bize, “ben, dosyayı 1978 yılında h. fehmi güneş’e teslim ettim” diyor. ve tanık da gösteriyor; turhan, “dosyayı fehmi güneş’e verdiğim sırada odada uğur mumcu, ertuğrul günay ve deniz baykal da vardı. ben üsteğmenin kim olduğunu bildiren dosyayı teslim ettim, ben görevimi yaptım” dedi. bununla ilgili hiçbir dava açılmadı. 17 yıldır biz bu üst düzey generalin kim olduğunu soruyoruz. genelkurmay başkanlığına, meclis başkanlığı’na her yere baş vurular yaptık, bir sonuç alamadık. yani, faili meçhul değil, bu katliamın faili biliniyor, diğerleri gibi. talat turhan’ın “çeteleşme” kitabında da bu bölümü anlatan sayfalarında aynen şöyle geçiyor, “devlet cinayet işlemiştir.” harp okulundan ‘64-’65 mezunu olan ve ‘90 yılında üst düzey general olan bütün herkes benim gözümde zanlıdır. bu kadar açıktır. burada bir düğümü çözdük aslında. ve benim amacım, sadece kardeşimin katilini bulmak değil. bir delil bulduk ve bu delilin ucunda da belki diğer faili meçhullere de ulaşacağız. [7]

bir de komiser mehmet çıktı ortaya

cinayet tarihinde 11 yaşında bir çocuk olan bir başka tanık, tam da bu herc ü merç içinde ortaya çıkıp “hayır” dedi, “katil ne lisan çakıcı ne bir üsteğmen, katil komşumuz komiser mehmet!”

kadir akın, katilin bir polis olduğunu, bu kişiyi emniyet arşivinden teşhis edebileceğini söyledi. akın, cinayeti 11 yaşında iken annesiyle birlikte pencereden izlediğini belirtti, “taylan özgür`ün üzerinde kırmızı bir tişört vardı. yenikapı`ya inen mithatpaşa caddesi`ne girdiğini gördüm, 100-150 metre koştu. arkasından eli silahlı koşan adamı da gördüm. taylan özgür dolmuş durağına kadar koştu. dolmuşa çarpınca yere düştü, arkasından onu silahla kovalayan kişi geldi. taylan yerdeyken ve hareketsiz yatarken tek el ateş etti” dedi.

akın, cinayetten kısa bir süre sonra olay yerine “toplum polisi”nin geldiğini belirtti, özgür`ü vuran kişinin bu polislerle bir süre görüştükten sonra, yürüyerek gözden kaybolduğunu dile getirdi. akın, anlatımlarını şöyle sürdürdü: “1973-1974 yılları arasında özgür`ün katiliyle yeniden karşılaştım. bir gün alt katımızda oturan bir teyzenin evine hırsız girmişti. hırsızlıktan sonra eve bir grup polis geldi. ekibin başındaki kişiyi görür görmez tanıdım. o kişi taylan özgür`ün katiliydi. hemen anneme gösterdim. annem de bunu teyit etti. babamla da konuştuk. babam o adamı tanıyordu. çünkü o komiserin gittiği kahveye gidiyordu. babama o polisin adını sorduğumda bana ‘komiser mehmet. bir süredir yurtdışında görevliydi, şimdi geldi’ dedi.” [8] (ayrıca bakınız ve dinleyiniz: [9])

talat turhan çark ediyor

kadir akın’ın bu açıklaması, talat turhan’a bir manevra alanı verdi ve turhan çark ederek şunları söyledi:

üsteğmen iddiasının sahibi emekli yarbay talat turhan, bu tanıklık üzerine kadir akın`ın babası fahrettin akın`ın üsteğmen meselesini kendisine 1977 yılında, hapishaneden çıktıktan sonra sarhoşken anlattığını belirtti, fahrettin akın`ın “komiser” yerine yanlışlıkla “üsteğmen” demiş olabileceğini kaydetti. [10]

hülasa

mustafa taylan özgür’ün gladio ya da bizdeki adıyla kontrgerilla tarafından katledilişinin üzerinden tamı tamına 40 yıl geçti.

bütün bu sürede susanlar, geri adım atıp ifadesini değiştirenler, davayı sonuna dek takip etmeyenler, dosyaları sümenaltı edenler, sorulan sorulara yanıt vermekten imtina edenler, suç duyurularını kulak arkası edenler, görevini yerine getirmemek için bin dereden su getirenler, meclis soruşturması açılması için gereken imzaları vermeyenler oldu.

kırk yılda ortaya çıkan ipuçları bir dizi soruyu da beraberinde getirdi.

bir şey ise açık ve net görünüyor: olaya kıyısından köşesinden bulaşmışların hemen hiçbiri temiz değil!

mustafa taylan özgür adına açılmış bu güncede yer alan yazılara göz attığınızda bunu görebileceksiniz.

daha garip ve inciltici olan ise şudur: 1960’lar türkiyesinin ilk kontrgerilla-gladio cinayeti solun sosyalist kanadında bile bir ortak hareket, bir ortak devinim, birlikte sorgulama ve izleme çabası oluşturamadı.

belki de bu yüzden, faili meçhul dosya sayısı bu kadar kabarık hale geldi.